چند یومی ست با آباجی صغیره مان قرار کرده ایم که حکایت وصلت فرخنده و میمون شان را با آمیرزا محمد آقا لرستانی نقل نماییم که خیر در پیش باشد در این ایام خاصه و پربرکت ، لیک هرچه مجاهدت می نماییم فرصتی از برای کتابت آن ابتیاع نماییم داخل مقصود نمی گردیم.حال و احوال کتابت از برایمان نمی گذارد این فعل روزه داری. صباح الیوم که برای قوت لایموت از منزل خروج می نماییم تا عصرگاهان و هنگامه ی افطاری نه مجال کتابت است و نه نا و توان آن .به بعد مراسم افطار نیز چنان سنگینی بر ما عارض می گردد که تا به خود آییم شب از نیمه رفته است و این دور به همین منوال ما را می گرداند.

اندر احوالات ما در این ماه رمضان اینکه حب بعض احباب خویش را به سبب روزه داری از دست داده ایم و ما را به عیونی دیگر می نگرند.استفسار که می نماییم می فرمایند ما که نصرا...خان باشم به قاعده از دور و تسریع حرکات دنیا بی خبریم و امروزه روز فعل روزه داری دیگر محلی از اعراب نداشته در زمره ی افعال عوام الناس و رعایای شست وشو شده ی مشاعر و بی خبر از احوالات منورالفکری ست .با یک از ایشان که گفتمان می نمودیم فرمودند در روزگاران جدیده ی مغناطیسه که هر روزه روز اکتشافات نوین علمی ظهور می نماید و کوانتومیست ها به اثبات رسانیده اند که یک فقره جسم در آن واحد هم می تواند در جنبش باشد و هم در سکون و به مدد ید و پنجه ی علمای ژنتیک از سلول ناقابل گرفته تا آدم ابوالبشر شبیه سازی که سهل است ،همانند سازی می گردد و تا چند سنه ی دیگر انشاا...! خدای تعالی را از برای آدم گل نمودن دیگر زحمت زیاده نخواهد اوفتاد ، دیگر چه جای روزه داری و پیروی از سیاق و مرام هزارگان پیش از این. انسان جدیده ی مدرن و منورالفکر می باید پراگماتیستی بیاندیشد و خود را برهاند از این خرافه جات دوران عتیق.